Fietsen door het land van Imam Komeni

10 maanden geleden -- Reacties 0 - Hits 304

Tijdens het doorspitten van mijn archief van geschreven stukken kwam ik een stukje tegen dat ik heb geschreven toen Marlous en ik net in Iran arriveerden. De eerste indrukken van een indrukwekkend gedeelte van onze reis heb ik ooit in dit stuk verwoord. Wie weet leuk om te lezen.

Geschreven in 2005 na het passeren van de grens tussen Turkije en iran ter hoogte van Dogubuazit

Zondagochtend, 7:00u in Dogubuazit, Turkije. De wekker gaat en bij een blik naar buiten lijkt het plan voor vandaag te veranderen. Sneeuw! Na een uur slapen kijk ik weer en zie dat het gestopt is met sneeuwen. De weg is wit maar het lijkt te dooien. Hier hoeven we niet over te praten, een blik is genoeg, gaan! We klikken de tassen op de fiets en gaan door het winterse landschap de laatste kilometers Turkije tegemoet. Op naar Iran.

Marlous fietst met losse haren door een land wit van de sneeuw. Mt. Arrarat verschuilt zich achter dichte wolken en gunt ons geen blik. De grens is er snel en met spanning in de buik gaan we de poort door. De Turkse formaliteiten gaan snel en het aantal meters die ons scheiden met Iran wordt snel minder. In verband met de regels in Iran doet Marlous voor het eerst haar hoofddoek om. Vanaf nu zal ze op straat haar haren bedekken.

Onder toezient oog van Imam Komeni wordt de poort naar Iran geopend. Met fiets en al worden we het douanekantoor ingestuurd waar ons een voorkeursbehandeling wacht. Niet wachten, dringen en zuchten maar voor in de rij paspoort inleveren en direct stempels ontvangen. Blijkbaar heel normaal om zo met toeristen om te gaan.

Iran doet direct anders aan dan Turkije wat een kilometer verder ligt. Gescheiden door een bergrug en een goedbewaakte grens zijn het twee totaal verschillende landen. Het is een grauwe dag en het vele verkeer maakt dat het nog grauwer aandoet. Er rijden ontzettend veel gemotoriseerde voertuigen in verschillende staat. Over het algemeen doet alles een stuk ouder aan dan in het Turkse buurland. De grens ligt op het hoogste punt van de weg en dit betekent voor ons dat de eerste kilometers in Iran heerlijk dalen zijn. Het wijdse landschap hebben we achtergelaten en we beginnen aan een route door een smalle vallei. In het plaatsje Maku is de vallei het smalst en rijzen hoge rotswanden achter de gebouwen op. Hier vinden we ons eerste plekje om de nacht door te brengen in een land wat een dag geleden nog tot de verbeelding sprak.