Artikel gepubliceerd in tijdschrift de Wereldfietser

10 maanden geleden -- Reacties 0 - Hits 463

Met onderstaande inleiding (cursief) als inspiratie is me een tijd geleden gevraagd een kort artikel te schrijven voor het tijdschrift de Wereldfietser. In de zomer uitgave van dit tijdschrift is de gehele tekst verschenen. Nu eind van de zomer publiceer ik het hier op Trapperdesign.com

Heerlijk is het om thuis voor de buis, terwijl het buiten regent, fietsavonturen te volgen van wie onderweg is in den vreemde. Om met hen in voor- en tegenspoed mee te leven. Maar dan komen ze thuis en is de weblog plotseling afgelopen. Wat gebeurt er daarna? Zijn wereldse vakantiefietsers binnen een week weer aan het werk, hebben ze nog een huis of moeten ze op zoek? En hoe lang duurt het voor ze hun draai weer vinden? Willen ze nooit meer weg of maken ze direct weer plannen voor de volgende trip? Laat het ons weten...

Terug in Groningen, Nederland

Onze laatste kilometers fietsen we op vertrouwde grond. De kaart is niet meer nodig, de Martinitoren vinden we wel. Groningen, stad waar het voor ons begon, tevens de stad waar we afstappen en op zoek gaan naar nieuwe uitdagingen. We hebben geen werk, geen huis, gelukkig wel familie, vrienden en Nederland als thuis.

De eerste weken slapen we bij mijn ouders terwijl we op zoek zijn naar woonruimte voor onszelf. Marlous staat na een dikke week weer voor de klas als juf terwijl ik me in de wereld van werkzoekende stort. Op de fiets heb ik me geregeld afgevraagd wat ik zou gaan doen als ik terug zou zijn in Nederland. Telkens nam ik me voor om niet weer terug te gaan naar de hulpverlening. Toch is dit de plek waar ik weer zoek. Nu nog wat vinden.

Na drie weken zijn we echt toe aan een eigen plek. Via-via hebben we gehoord dat er een huisje te huur staat in een klein Drents dorp tussen Assen en Groningen. Voor 6 maanden kunnen we erin zodat we in elk geval de zomer heerlijk kunnen overbruggen. Twee dagen na bezichtiging gaan we “verhuizen”. We halen de spulletjes op die we voor ons vertrek vier jaar geleden hebben opgeslagen. Bij elke doos is het een verrassing wat erin zit. We blijken nog heel wat potten en pannen te hebben. Een gitaar komt te voorschijn evenals de drakenklok. Maar waar we het meeste plezier aan hebben zijn de dingen die we tijdens de reis hebben gekocht en opgestuurd. Gebedsmolens uit Tibet, geschilderde Tanga’s uit Nepal, houten beeldjes en gekleurde stoffen uit Laos. Bij het uitpakken van het bronzen hoofd uit Cambodja sta ik weer even op de markt in Phnom Phen. Alles wat we in huis hebben gezet herinnert ons aan de fantastische reis die we hebben gemaakt.

De laatste dagen hebben we geregeld bezoek of telefoon van familie of vrienden. De email wordt even minder belangrijk nu we weer bereikbaar en dichtbij zijn. Eindelijk kunnen we weer eens ouderwets koffie drinken met de mensen die belangrijk voor ons zijn.

De afgelopen jaren zijn we gewend geraakt aan snelle contacten. Het ging steeds gemakkelijker om mensen te ontmoeten evenals het nemen van afscheid op de momenten dat de wegen scheiden. Nu is het weer tijd om onze oude contacten op te pakken en daar weer een band mee op te bouwen.

Ik ben benieuwd hoe we ervoor staan over een paar maanden. Nu is alles nog relatief nieuw. We hebben heel wat dingen te regelen gehad zoals verzekeringen, telefoons, werk, etc. Maar hoe staan we ervoor als we weer “gewend” zijn aan het ritme van werkend stel? Hoe voelen we ons als we over een maand nog steeds in hetzelfde bed slapen? Ik kan me er geen voorstelling van maken. Ik hoop dat we de rust kunnen vinden om ook te gaan genieten van onze tijd in Nederland. Dromen over verre reizen zullen we blijven doen. En dat we weer gaan staat ook vast. Zo lang de drang maar niet ons plezier dat we nu in Nederland vinden in de weg gaat staan.