Een dag niet fietsen

We fietsen een kort stuk naar de bussen om op zoek te gaan naar een bus die ons mee wil nemen naar Quetta. Al snel vinden we een die ons na hard onderhandelen voor de helft van de beginprijs mee wil nemen. Zodra we de tassen afladen komt er een erg aparte man aan die wij beiden niet vertrouwen. Hij beweerd dat de bus niet gaat en dat we met zijn bus mee moeten. Hij zegt dat de baas van onze bus hem wel betaalt en dat alles geregeld is. Na navragen geeft onze busbaas opeens ook aan dat zijn bus niet gaat en dat we met de ander mee moeten gaan. Ik heb mijn nekharen overeind staan en eis ons geld terug. Na veel gedoe krijgen we alles terug. De aparte man denkt dat we met hem meegaan maar we vertrouwen hem voor geen meter. We fietsen bij hem weg en zoeken een paar straten verder een bus op. Hier is de prijs goedkoper dan onze afdingprijs en zijn de mensen super vriendelijk. Ik sjouw onze fietsen het dak op en begeleid het vastbinden van zowel de fietsen als onze tassen.

Met pijn in het hart zien we de woestijn aan ons voorbij glippen. Onvoorstelbaar dat we door een gebied rijden wat zogenaamd levensgevaarlijk is. Okay er is niets afgezien van een stuk asfalt in een rechte lijn. Ja je ziet alleen maar zand als je hier fietst. En misschien zijn er rebellenleiders in dit deel van het land die toeristen gijzelen zien als inkomstenbron en onderhandelingsmiddel. Maar toch hebben we beiden het gevoel dat we de busreis maken terwijl we hadden kunnen fietsen. Safety First is allemaal prachtig maar het levert me wel een K-gevoel op. Ondertussen worden we behandeld als VIP's door de buschauffeur en crew. Erg leuk om met ze te praten en wat ons direct opvalt is het vele lachen wat de Pakistani's doen. Heerlijk om weer uitgebreid in het openbaar te kunnen grappen en grollen met mensen. In Iran was alles veel serieuser en stijver en Pakistan geeft ons gelijk weer meer lucht.

Reageer op: Een dag niet fietsen